Opvoeden is best lastig!

Januari

Sinds de Mexicaanse Griepprik is Vigo bang voor vaccinaties. Hij schrok namelijk toen hij, na een afleidpoging, ineens die naald in zijn arm zag zitten. Daarom gaat hij nu mee naar de inhaal prik van Juna, want die geeft tot nu toe geen kik. Zo kan hij zien dat prikjes ook best mee kunnen vallen. Helaas blijkt Juna 2 nare prikjes te krijgen, dat is nou niet het voorbeeld om Vigo mee gerust te stellen... maar gelukkig zit Juna ook dit keer enkel verbaasd rond te kijken. Vigo vindt het duidelijk minder leuk, maar merkt toch dat zelfs een nare prik niet erg hoeft te zijn. Hopelijk helpt dat voor de volgende keer dat hij zelf weer aan de beurt is.

Vigo wil op het ene moment alles zelf doen, dat gaat ook goed met naar de wc gaan en met zelf aan- of uitkleden. Maar op het andere moment kan hij ineens niets meer en wil hij overal bij geholpen worden. Hij heeft dan erg dwarse buien en is soms heel erg boos! Volgens ons moet dat in de hele buurt te horen zijn... Dan wil hij niet opstaan en aankleden, in bad gaan of aan tafel komen zitten. Dan vindt hij alles vies. Maar als hij na flink aandringen toch proeft zegt hij vaak "hee, lekker!" Het is soms echt een flinke uitdaging hoe we daar nou mee om moeten gaan, ook omdat de beste tactiek erg van het moment af hangt. Afleiden, een spelletje van maken of streng grenzen stellen...?

Van de andere kant merken we ook dat Vigo echt al een grote jongen aan het worden is. Niet alleen heeft hij weer een groeispurt, maar hij kan bijvoorbeeld heel goed dingen uitleggen en navertellen, en telt nu tot 20 (al slaat hij voor het gemak 16-19 over). Hij slaapt 's nachts ook al een aantal weken zonder luier, wat gelukkig vaak goed gaat. Maar soms heeft hij ineens een paar dagen minder succes, dan staan we wel eens 2 keer op een nacht alles te verschonen. Voordeel: dan kunnen we nog een extra keer knuffelen met ons mannetje, en dat kan Vigo erg goed!