Naar school!!

Augustus

We gaan op de valreep toch nog even op vakantie: een weekendje naar Emmen, met Noah en Tess. Dat is voor Vigo één groot feest! Hij loopt gezellig hand in hand met Noah en slaapt gezellig samen met hem in één kamer. Dat is hun piratenkamer, met (volgens onze stoere piraten) haaien uit het plafond die indringers in hun billen bijten. Verder spelen ze lekker de hele dag buiten, springen op de trampoline, klimmen en klauteren overal op, spelen op de steiger, gaan naar de dierentuin en eten in een restaurant. Alles is leuk, vooral het zwembad, met de grote glijbaan... Al wil meneer daar eerst absoluut níet vanaf, want het is te eng. Maar na flink geduld hebben en proberen Vigo te overtuigen dat het écht leuk is, durft hij toch een keer... en wil vervolgens niet anders meer!

En dan... is het eindelijk zo ver: Vigo mag naar school! Eerst gaat hij twee weken wennen met halve dagen, voor hij op volle kracht mee doet. En hij vindt het geweldig!! Hij zit al vanaf het eerste moment met een enorme grijns op zijn koppie rond te kijken naar alle leuke nieuwe dingen in de klas, voert direct het hoogste woord en vertelt de juffen gelijk maar even dat zijn mama de állerliefste is van álle planeten. Dat zit dus wel goed.
Wel dooft zijn enthousiasme voor zijn eerste gymles als hij de gymzaal ziet. Want hij vindt de vloer van de gymzaal maar raar en niet zo mooi. En na een paar dagen is hij best moe en vindt hij 5 dagen achter elkaar naar school te lang. Daarom zegt hij 's ochtends stellig dat hij nóóit meer naar school wil, om vervolgens onderweg naar school alweer uit volle borst te zingen en te babbelen.

Vigo leert wel gelijk al heel veel. Hij legt ons uit wat alle plaatjes aan de muur van zijn klas betekenen, met de activiteiten van die dag, de kalender en wanneer hij dingen aan de juf mag vragen of juist eerst zelf na moet denken. En hij weet al welke werkjes en spelletjes er in welke kast zitten. Het duurt de eerste dagen dus redelijk lang voor we hem eindelijk mee naar huis krijgen.
We merken ook dat hij meer interesse krijgt voor het tellen van tientallen en hij bedenkt heel slim dat twee nullen achter elkaar dus nultig is. En na zijn eerste week school komt hij thuis met een door hem getekend poppetje, terwijl hij tot nu toe niets anders heeft geproduceert dan wilde krassen op papier. Zelfs rondjes tekenen heeft hij zelden gedaan. Daarom zijn we ook erg verbaasd als hij vervolgens stil aan tafel gaat zitten met een stift en een velletje papier, en zo zijn eigen naam opschrijft. Wij zijn met stomheid geslagen, terwijl Vigo doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is...